MVP

woensdag 16/10

Vijf keer werd Ann Wauters verkozen tot Europese speelster van het jaar in het vrouwenbasketbal. Tien keer veroverde ze een nationale titel, in Frankrijk, Rusland, Zuid-Korea en de Verenigde Staten. Ze behaalde brons op een EK met de Belgian Cats en greep met de nationale vrouwenploeg net naast een medaille op een WK. In een carrière die inmiddels twintig seizoenen omspant, is de afgelopen zaterdag 39 jaar geworden Wauters nooit individueel bekroond in eigen land.

Geen Nationale Trofee voor Sportverdienste, ook al kan je die maar één keer in je carrière winnen en zijn slokoppen die de prijs meermaals winnen bijgevolg uit den boze. Stelt u het zich even voor: terwijl Wauters de pannen van het dak speelde in lastige competities, ging de trofee onder anderen naar Marc Wilmots (2002), Axel Merckx (2004), Philippe Le Jeune (2010), Daniel Van Buyten (2014) en David Goffin (2017). Het argument dat individuele trofeeën zelden naar teamsporters gaan, gaat hier zelfs niet op: kijk naar Wilmots en Van Buyten, die beloond werden omdat ze aanwezig waren — ik druk het even cynischer uit dan nodig — op de WK's van 2002 en 2014.

Dat Nafi Thiam, Nina Derwael en de tennistandem Henin-Clijsters het in hun topjaren haalden, is niet abnormaal, maar waarom won Clijsters ook in haar beginjaren, toen ze enkele finales haalde en nog een belofte was, terwijl Wauters niet eens in de buurt kwam?

Eerste Europese MVP

De wegen van sportjournalisten zijn ondoorgrondelijk. Ze kiezen voor sporters die ze zelf volgen — helpt altijd om achteraf een semi-exclusief interview te versieren —, ze kennen de sportieve waarde niet van de sporttakken die ze onvoldoende in het oog houden — of ze zijn gewoon niet geïnteresseerd —, ze gaan voor voorspelbare namen — dan sta je niet alleen. Karikaturaal? Kijk naar de erelijsten en oordeel zelf. De beste wordt niet altijd bekroond. Nog nooit in de vierenveertig jaar dat de trofee Sportvrouw van het Jaar bestaat, werd de prijs uitgereikt aan iemand uit een teamsport. Bij de mannen gebeurde het drie keer, maar dan wel in de jongste vijf jaar, de era van de Rode Duivels. (Wielrenners zijn per definitie geen ploegsporters, voeg ik er even aan toe, er kan er maar eentje winnen.)

Wat Ann Wauters overkwam, kan ook de 26-jarige Emma Meesseman overkomen. Geen sant in eigen land (als je in 't buitenland speelt en de competitie nauwelijks of niet te volgen valt) en actief in een teamsport. Vorig jaar stond ze al op de shortlist, maar waren wereldkampioene Nina Derwael en Europees kampioene Nafi Thiam ongenaakbaar. Terecht, toen.

Voordeel is dat haar prestaties in de WNBA-Finals met de Washington Mystics, waar ze al zes zomerseizoenen actief is, deze keer wel de nodige media-aandacht kregen. Daarbovenop kwam die bekroning als Most Valuable Player, de eerste Europese basketspeelster die die eer te beurt valt.

Wat Ann Wauters overkwam, kan ook de 26-jarige Emma Meesseman overkomen: geen sant in eigen land

Dilemma

Tot zaterdagochtend leken de sterren gunstig te staan voor Emma Meesseman. Nafi Thiam behaalde 'slechts' zilver op het WK zevenkamp, Emma Plasschaert bleef steken op brons op het EK Laser Radiaal (vorig jaar was zij nog wereldkampioene) en Nina Derwael werd vijfde in de allroundfinale op het WK turnen. Wie zou er Meesseman kunnen kloppen? Euh, Nina Derwael dus. Die verlengde haar wereldtitel op het onderdeel brug met ongelijke leggers, een geweldige prestatie. Zoals bekend, is bevestigen haast even moeilijk als de top bereiken.

En dus zitten de sportjournalisten straks weer met een dilemma: Meesseman of Derwael? Iemand die ver van ons bed uitblonk of een meisje van hier dat live op tv de wereld verblufte? Iemand die zich gesteund weet door ploegmaats of iemand die het alleen moet waarmaken? Iemand die redelijk wat geld verdient in een profcompetitie of iemand die het met overheidssteun en wat sponsorgeld moet stellen?

Laten we 't positief bekijken: dat er keuze is, wijst op voldoende goede prestaties met internationale weerklank. Er zijn andere tijden geweest. Maar ik geef grif toe, het wordt een hartverscheurende keuze als ik eind november het elektronisch stembiljet in mijn mail zal vinden. Als ik op dit ogenblik zou moeten kiezen, zegt het hart Meesseman en het verstand Derwael. Benieuwd wie het over anderhalve maand zal halen, hart of verstand.

Het wordt een hartverscheurende keuze als ik eind november het elektronisch stembiljet in mijn mail zal vinden

Sporta-magazine is een uitgave van Sporta-federatie, die deel uitmaakt van de Sporta-groep.